Op de hoger gelegen verdiepingen zijn honderdtwintig appartementen gerealiseerd. Het woonprogramma is - vertaald naar de gevel - verdeeld over drie of meer vierkante blokken. Deze gemetselde volumes lijken als de blokken uit een blokkendoos gestapeld te zijn op de glazen onderbouw. De hoge toren is gevormd met twee blokken, de lage met één blok. De suggestie van losse blokken wordt versterkt door de kleurstelling van het metselwerk. Daar waar de blokken aan elkaar grenzen zijn de gevelvlakken contrasterend licht en donker. Een blok is bijvoorbeeld nooit helemaal rondom wit of zwart, witte gevelvlakken worden afgewisseld met zwarte. Hierdoor ontstaat een dynamisch gevelbeeld dat vanuit ieder standpunt verschillend is. Een ritme van verspringende kozijnen geeft de torens een speelse uitstraling.

Aan twee zijden van de torens kunnen de ramen niet worden geopend omdat het gebouw naast de snelweg ligt. Om de woningen aan deze “dove” gevels toch te voorzien van een goede verbinding met buiten, is aan de meeste van deze appartementen een tweede loggia toegevoegd. Rondom de gevel bij de loggia’s zijn spiegelende roestvast stalen panelen haaks op de gevel gemonteerd. Zij bieden door reflectie meer daglicht in de loggia’s. Zo ontstaat een dialoog tussen het gebouw en haar omgeving.